18:  Chronische problemen met gevoel van eigenwaarde.

Deze zijn het directe en ongelukkige resultaat van jaren van conditionering: jaren van verteld worden dat men een kluns, een halve gare, een paniekzaaier, een druktemaker, een chaoot, een stumper, een eenling, getikt en anders is. Jaren van frustratie, falen of het niet-voor-elkaar-krijgen leiden tot een negatief zelfbeeld. Het is indrukwekkend te zien hoe veerkrachtig de meeste ADHD'ers nog zijn, ondanks al de tegenslagen.

Mijn antwoord voor de diagnose:

Ja, dat gevoel ken ik maar al te goed.  ADHD echter helpt mij hier in positieve zin:  ik vergeet snel dat uitgemaakt worden voor kluns etc. vrijwel direct weer.

Toelichting voor jou Lezer:

Ik begin met deze twee zinnetjes:  Het is indrukwekkend te zien hoe veerkrachtig de meeste ADHD'ers nog zijn, ondanks al de tegenslagen en ADHD echter helpt mij hier in positieve zin:  ik vergeet snel dat uitgemaakt worden voor kluns etc. vrijwel direct weer.  De schijnbare veerkracht is een gevolg van de geheugenwerking van de AD(H)D-er/ster is mijn overtuiging.  Toch heeft die veerkracht ooit een einde.  Ik herinner mij toen ik een jaar of 45 was dat ik met vage maagklachten naar de huisarts ging, die reageerde met:  “Zo ben je daar eindelijk.  Je hebt een heftige depressie die bij de meest andere mensen al jaren eerder zou zijn losgekomen.”  Op mijn wedervraag van waar deze opmerking was het antwoord dat een “gewoon” mens waarschijnlijk al minsten 10 jaar eerder zou zijn uitgevallen.  Dat er iets bijzonders met mij was had hij dus wel geconstateerd, maar dat het AD(H)D was nog niet.

Veel AD(H)D-ers/sters hebben last van en vooral lijden onder faalangst.  Dat is zeer goed verklaarbaar Lezer.  Van klein kind af aan hoor je altijd hetzelfde: je bent een kluns, een halve gare, een paniekzaaier, een druktemaker, een chaoot, een stumper, een eenling, getikt.  In de ogen van de meeste volwassenen doe je zelden iets goed.  In de ogen van je kameraadjes en leeftijdgenoten ook niet.  Je doet dingen namelijk op jou manier en die is negen van de tien keer afwijkend van wat men verwacht.  Zelfs als het resultaat beter is blijft men je afkraken.  Daartegen ontwikkel je een afweermechanisme en dat uit zich in faalangst.  Uit eigen ervaring kan ik je zeggen Lezer, dat faalangst iets afschuwelijks is.  Ik denk dat dit met name het al eerder besprokene (vraag 3. chronisch uitstellen, problemen ergens mee te starten, vraag 13. neiging zich nodeloos, eindeloos zorgen te maken, neiging de horizon af te zoeken naar iets waarover getobd kan worden afgewisseld met onoplettendheid of geen acht slaan op mogelijke reële gevaren) verklaart.  Als je “nooit” iets goed doet lijkt mij dit een vrij voorspelbare ontwikkeling in het gedrag.  Wat jij, Lezer, daaraan kunt doen?  Het is zo simpel:  geef zo nu en dan een complimentje.  Ook de AD(H)D-er/ster doet wel eens iets goed en laat dat blijken.  De meeste leerlingen zijn daar minder gevoelig voor en accepteren dat het krijgen van een compliment voor iets dat zij goed hebben gedaan als niet nodig of zwaar overdreven.  De AD(H)D-er/ster kan het stimuleren om nog beter zijn/haar best te doen.  Het geeft de bevestiging dat niet alles wat zij doen verkeerd is.  Pas wel op dit niet te overdrijven of “openbaar” in de klas te doen.  Daarmee bereik je het tegengestelde bij de faalangstige AD(H)D-er/ster.

Een zelfverzekerde AD(H)D-er/ster kun je ook tegenkomen.  Houdt er rekening mee Lezer dat dit negen van de tien keer pure bluf is.  Bluf om de onzekerheid en faalangst te maskeren.  Heb je dat niet door dan kan er een onmogelijk mens ontstaan die zich van ongeluk naar ongeluk sleept in de rest van zijn/haar maatschappelijke carrière.

Einde 18, door naar 19

Naar inleiding of  naar onderwerp   1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  19  20  21

Naar mijn algemene AD(H)D-website:  AD(H)D blijft het hele leven

Laatste aanpassing 30-03-2015