14:  Gevoel van dreigend onheil en onveiligheid afgewisseld met het nemen van grote risico's.

Dit symptoom relateert enerzijds aan de neiging zich nodeloos zorgen te maken en anderzijds aan de aanleg voor impulsief gedrag.

Mijn antwoord voor de diagnose:

Ja en nee >> impulsief (en naar eigen idee overigens zeer doordachte en verantwoorde!) risico's nemen >> nodeloos tobben nee.

Toelichting voor jou Lezer:

Ook dit is zo’n onderwerp wat moeilijk uit te leggen of te verklaren valt.  Het ligt een beetje in de lijn van het vorige onderwerp (vraag 13).

Dat nemen van grote risico’s is zo in de ogen van mensen als jij Lezer.  Wij denken daar heel anders over.  In mijn leven heb ik heel wat keren risico’s genomen die volstrekt onverantwoord waren.  Achteraf beredeneerd dan.  Ik zag geen risico, had alles uitermate goed overwogen en afgewogen.  Er kon gewoon niets mis gaan.  Dat ging het dus meestal wel mis.

De AD(H)D-er/ster is niet calculerend in deze negatieve zin van het woord.  Al komt het vaak wel zo over.  Daardoor is de AD(H)D-er/ster in zo veel dingen extreem.  Extreem risicozoekend of juist extreem risicomijdend.  En dat kan kort na elkaar of in bepaalde situaties gelijktijdig optreden.  Want wat is het geval Lezer, de AD(H)D-er/ster wikt en weegt en doet dan plotseling “iets”.  Meestal niet wat werd uitgedacht, maar wat zich aandient als het juiste op het moment dat de beslissing valt.  Dat het dan vaak, achteraf geredeneerd, niet de juiste beslissing is moge duidelijk zijn.

Toch hangt ook dit fenomeen weer samen met het al eerder genoemde begrip “structuur”.   In het hoofd van de AD(H)D-er/ster woedt nagenoeg constant een storm.  Een storm van gedachten over van alles en nog wat tegelijk.  Om die storm een beetje in toom te houden is het voor de AD(H)D-er/ster noodzakelijk in een duidelijk gestructureerde omgeving te kunnen opereren.  Of dat nu thuis is, op school of elders.  Structuur en duidelijkheid zijn een noodzaak.  Het uitbreken uit die structuur is bedreigend en geeft gevoelens van onveiligheid.  Nog veel zwaarder wordt het als dit uitbreken uit de structuur erg plotseling gebeurt.  Dan gaan die AD(H)D-hersens helemaal op hol.  De storm in het hoofd groeit naar orkaan kracht en werkt zeer verlammend.  Helaas voor jou Lezer is dat alleen waarneembaar door het zeer afwijkende gedrag dat het AD(H)D-kind gaat vertonen.  Dan wordt opeens ook dat onvoorspelbare gedrag verklaarbaar.  Door de enorme hersenactiviteit van het moment treden er paniekreacties op en wordt niet meer rationeel gereageerd.  Het kind doet maar wat lijkt het voor jou Lezer.  En dat is ook zo.  Alleen kan de betrokken AD(H)D-er/ster dat niet aan je verklaren.  Ook dat is weer logisch, omdat een AD(H)D-er/ster niet anders weet.  Je kunt nu eenmaal je AD(H)D niet even een poosje opzij zetten om te ervaren hoe het is zonder.

Veel tobberige kinderen zouden best eens een diagnose AD(H)D kunne krijgen en dan vooral ADD, dus de aandoening zonder de uiterlijk zo kenmerkende hyperactiviteit.  Zeker iets om rekening mee te houden zou ik zeggen.  Jij Lezer zou zo’n leerling kunnen behoeden voor veel ellende en verdriet in het verdere leven als je dit soort signalen opvangt en er wat mee kunt doen.  Ik wens jou, in het belang van de betrokken leerling hier veel succes mee.

Einde  14, door naar 15

Naar inleiding of  naar onderwerp   1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  15  16  17  18  19  20  21

Naar de website van Jan Kollöffel:  "AD(H)D blijft het hele leven".

Geplaatst/aangepast: 25-08-2012