10:  Problemen met geijkte routes en het volgen van vastgestelde procedures.

In tegenstelling tot wat men vaak denkt, is dit niet het gevolg van onverwerkte problemen met autoriteiten. Het is eerder een uiting van verveling en frustratie: routine betekent het herhalen van handelingen. ADHD'ers ervaren dit als saai en zoeken naar uitdagender manieren. Zij raken gefrustreerd omdat zij niet in staat zijn dingen te doen op de wijze waarop zij verondersteld worden deze te doen.

Mijn antwoord voor de diagnose:

Ja, Ik heb inderdaad niets op met de dwang, die de autoriteiten opleggen.  Sterker waar mogelijk verzet ik mij daartegen uit een soort natuurlijke behoefte om maar niet bedild te worden.  Mijn afkeer van politici en ambtenaren is in mijn omgeving spreekwoordelijk.  Nu eerst begin ik te begrijpen, waarom mijn houding te opzichte van autoriteiten zo is.  Zie overigens in dit verband ook mijn antwoord op vraag 9.

Toen ik mijn diensttijd er op had zitten moest ik bij de hoogste officier van het onderdeel verschijnen.  Als afscheidsboodschap kreeg ik mee:  "Je had hier voor mij moeten staan als korporaal, maar je bent niet verder gekomen dan soldaat 1e klasse.  En zelfs soldaat 1e klasse heeft mij moeite gekost om aan je te geven, want je militaire houding is beneden elk peil.  Dat je toch soldaat 1e klasse bent geworden is om mijn waardering voor je technisch kunnen en inventiviteit te belonen."  Ik denk, dat dit een uitstekende illustratie is voor mijn houding ten opzichte van autoriteit.

Heel concreet met betrekking tot het woord route:  ik probeerde altijd nieuw wegen te vinden om van A (de woonplaats) naar B (als ik daar vaker moest zijn) te vinden anders verveel je je binnen de kortste keren;  zo kwam ik op het idee van Meppel naar Den Haag te gaan via Lelystad en Schiphol om tijd te besparen en om niet altijd die saaie A28 enzovoorts te rijden.  Iedereen vond dit een krankzinnig idee, want dat was maar een lange omweg  (Oh ja, de afstand bleek 900 meter meer te zijn).

Toelichting voor jou Lezer:

Soms lees je over betrekkelijk jonge kinderen die geveld zijn door een depressie.  Gelukkig zijn de meeste kinderen zo veerkrachtig dat zij niet in depressieve toestand geraken.  Dat mag je niet gerust stellen, want later komt het toch.  Ik was 45 jaar toen ik met vage maagklachten bij de huisarts terecht kwam.  Zijn reactie was voor mij merkwaardig:  Zo daar ben je eindelijk, nu kan ik er wat aan doen.  Reagerende op de vraagtekens in mijn ogen ei hij dat ik een nogal bijzonder leven achter de rug had (erg netjes en eufemistisch uitgedrukt, ja).  Ik reageerde volgens hem eindelijk op de spanningen die zich mijn hele leven in mij hadden opgebouwd.  Nu weten hij en ik dat AD(H)D de oorzaak was, toen nog niet.

Even een verduidelijking voor jou Lezer:  Ik raakte gefrustreerd omdat ik niet in staat was dingen te doen op de wijze waarop ik verondersteld werd deze te doen.  Niet dat ik mij dat bewust was maar het klopte wel.  In mijn eigenwijsheid en eigengereidheid wist ik nagenoeg altijd wel een handiger of betere oplossing voor een probleem.  En hield mij dus niet aan de conventies.  Dat mag niet in onze geordende maatschappij.  En nagenoeg geen enkele AD(H)D-er/ster die ik ken doet dat.

Routine is dodelijk voor een AD(H)D-er/ster.  Geloof me of niet maar het is zo.  Verklaren kan ik het niet maar weten (voor mijzelf) wel.  Daar heb jij een probleem in je klas.  Die verdraaide AD(H)D-er/ster doet nooit wat je zegt.  Helaas kan hij/zij meestal niet anders.

Einde 10, door naar 11

Naar inleiding of  naar onderwerp   1  2  3  4  5  6  7  8  9  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21

Naar mijn algemene AD(H)D-website:  AD(H)D blijft het hele leven

Laatste aanpassing 30-03-2015