6:  Een voortdurende hang naar sterke prikkels cicks.

De volwassen ADHD'er is altijd op zoek naar nieuwe spanning en sensatie: iets in de omgeving dat de concurrentie kan aangaan met de wervelwind die in hem-/haarzelf woedt.

Mijn antwoord voor de diagnose:

Ja, routine is mijn ergste vijand…( zie ook mijn commentaar bij vraag 10).

Toelichting voor jou Lezer:

Veel, heel veel jongetjes met AD(H)D zijn hierin het meest herkenbaar voor de gewone waarnemer, die jij toch bent Lezer.  Ze klimmen en klauteren.  Als ze wat ouder worden zijn zij haantje de voorste als er kattenkwaad of erger wordt uitgehaald.

Toch schuilt hier een gevaar is.  Dat klimmen en klauteren is optisch waarneembaar.  Veel meer gebeurt dit spanningzoeken in het niet waarneembare vlak.  Als het dan uitbarst - op welke manier dan ook - schudt iedereen het wijze hoofd en zegt:  “Ik zag het toch echt aankomen.”  Dat Lezer is onzin.  Ten eerste kun je het niet zien omdat het volstrekt buiten jouw waarneming gebeurt.  Ten tweede weet de AD(H)D-er/ster zelf nauwelijks waar hij/zij mee bezig is en al helemaal niet wat de consequenties kunnen zijn;  zie ook mijn antwoord bij vraag 5.

Een voorbeeld?  Vroeger kwam het wel voor dat ik in de klas met mijn buurman aan het praten ging (Toen diende je alleen je mond open te doen als de leraar dat toestond).  Nu, daar had ik geen boodschap aan en zegde mijn zegje als dat in mijn hoofd opkwam.  Niet eens zo zeer om de regel te breken, maar gewoon zoiets van “als ik het nu niet zeg gebeurt het nooit”.  Geen bewuste keus om dat zo te doen maar meer een onderdeel van je natuur.  Dat het een zekere spanning mee bracht heb ik mij toen nooit gerealiseerd.  Nu, achteraf, nu ik meer van en over AD(H)D weet zal dat zoeken naar spanning, via het verkennen van de grenzen zeker een grote rol hebben gespeeld.  Wat leren wij hiervan Lezer?  Dat veel typisch AD(H)D-gedrag NIET is ingestudeerd, niet opzettelijk wordt ten toon gespreid maar ontstaat door die wat afwijkende hersenwerking van ons AD(H)D-ers/sters.

Zodra iets routineus wordt is de lol er vanaf en gooi je het opzij.  Let wel:  dit kan jaren duren en is beslist niet iets van nu even leuk en straks niet meer.  Dat komt ook voor, maar ik wil je vooral waarschuwen voor die situaties dat zoiets misschien wel een jaar of zelfs een paar jaar duurt.

Zolang het onderwerp spanning bij de AD(H)D-er/ster oproept is het leuk er mee door te gaan.  Als het geen spanning meer biedt is het niet leuk meer en wordt uitgekeken naar een nieuwe uitdaging.

Persoonlijk voel ik dat in de toelichting van Hallowell & Ratey genoemde zinnetje “iets in de omgeving dat de concurrentie kan aangaan met de wervelwind die in hem-/haarzelf woedt” niet als zodanig.  Je denkt niet in termen van concurrentie.  Je denkt in termen van nu weet ik het/nu moet het anders gebeurt het nooit etc.  En om het niet te vergeten doe je het.  Ook al is het nog zo gewaagd.

De uitingen van spanningen zoeken kunnen uiterst divers zijn.  De één gaat parachute springen en trekt de parachute zo laat mogelijk open.  De ander rijdt net iets te hard en probeert, al speurend in zijn omgeving, juist op tijd vaart te minderen om een bekeuring tegen te gaan.

Spanning zoeken doet elke AD(H)D-er/ster onbewust.  Dat staat wel vast.  Alleen wat de AD(H)D-er/ster nodig heeft aan spanning en hoe die verschijnt valt niet te voorspellen.

Einde 6, door naar 7

Naar inleiding of  naar onderwerp   1  2  3  4  5  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21

Naar mijn algemene AD(H)D-website:  AD(H)D blijft het hele leven

Laatste aanpassing 30-03-2015