3:  Chronisch uitstellen, problemen ergens mee te starten.

Volwassenen met ADHD durven niet goed aan iets te beginnen, gevoed door hun angst dat ze het toch niet goed zouden doen, hierdoor stellen zij zaken uit en proberen dingen te negeren. Dit gedrag vergroot weer de angst aan de alsmaar groeiende hoeveelheid taken te beginnen.

Mijn antwoord voor de diagnose:

Ja, ik dacht altijd dat dit een algemeen verschijnsel was.   Uiteraard speelt hierbij faalangst (en die ontwikkel je al als klein kind in hevige mate) een grote rol.  Ik ben mezelf overigens nauwelijks bewust dat ik dat doe, maar merk het aan anderen in mijn omgeving.

Toelichting voor jou Lezer:

Je zult de gediagnosticeerde AD(H)D-ers/sters in de klas onder meer herkennen aan dat inderdaad chronisch uitstellen.  Vooral bij vakken die de interesse niet zo hebben kan de deadline heel wat keren worden opgeschoven of uitgerekt.  Daar staat tegenover dat wat je wel interesseert waarschijnlijk een superbe werkstuk oplevert.

Dat uitstellen heeft echter niet met desinteresse te maken.  Vaak ook heeft het uitstellen van iets tot doel een beslissing of oordeel uit te stellen.  Het staat zo mooi omschreven in de toelichting op de vraag:  gevoed door hun angst dat ze het toch niet goed zouden doen

Van klein kind af aan heeft de AD(H)D-er/ster te horen gekregen dat hij/zij er niets van bakt.  En in de ogen van de volwassenen klopt dat ook nog, alleen niet in de ogen van de AD(H)D-er/ster.

Op een bepaald moment kijk je dus wel uit om het weer verkeerd te doen.  De beruchte faalangst gaat zich ontwikkelen.  Die werkelijk alles verlammende toestand waarin je raakt als je iets niet weet of niet kunt.  Helaas kan ik dat gevoel niet omschrijven, maar het is steeds weer een afgrijselijke ervaring.  Misschien kun je jezelf de volgende situatie indenken.  Lezer, je loopt op straat en plotseling staat er iemand voor je met een mes te zwaaien.  Hij/zij bedreigt je. Niet met de dood, nee alleen maar met een paar pijnlijke sneden ergens in je lijf.  Je mond snoert de eerste seconden dicht en je raakt in paniek.  Dat is ongeveer het gevoel van een AD(H)D-er/ster in een moeilijke situatie.  Overigens heb je nog een goede kans dat een AD(H)D-er/ster in de geschetste mes-situatie juist heel kalm wordt en dat de potentiële snijder afdruipt.

Regelmatig vragen naar de voortgang van de opdracht kan een beetje helpen.  Ik denk dat vragen te laten zien wat er al is gepresteerd op langere termijn zelfs dat uitstel gedrag zal beďnvloeden.  Er wordt structuur geboden en belangstelling getoond.  Twee geweldige opstekers kan ik je zeggen.  Kijk, vertellen dat het niet goed gaat is makkelijk.  Maar er af en toe aan denken dat een zetje in de rug meerwaarde heeft doet wonderen.  Je beďnvloed die vermaledijde faalangstigheid en daarmee dus het prestatieniveau van de AD(H)D-er/ster.

Toch zie je vaak niet eens dat het raffelwerk is.  Dat komt door de zeer hoge denksnelheid van de AD(H)D-er/ster.  En de bekwaamheid van veel AD(H)D-ers/sters om zich doeltreffend chaotisch uit te drukken.  Argumenteren met de meeste AD(H)D-ers/sters is een heikele bezigheid.  Door hun extreem hoge denksnelheid zijn ze je meestal te snel af.  Dat frustreert jou Lezer en de basis voor ellende is gelegd.  Kijk even omhoog naar die mes-scčne.  Als jij met dat mes dreigt kletst de AD(H)D-er/ster zich eruit.  Niet doen dus als het even kan.  En nog om twee reden ook:  de eerste is dat je een discussie waarschijnlijk verlies en de tweede is dat de AD(H)D-er/ster weer eens het gevoel krijgt te falen en dus maar laat afweten.  Gevolg het uitstellen wordt een levenshouding, hoe ongewenst ook.

Einde 3, door naar 4

Naar inleiding of  naar onderwerp   1  2  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21

Naar mijn algemene AD(H)D-website:  AD(H)D blijft het hele leven

Laatste aanpassing 30-03-2015