1:  Een gevoel van onderprestatie omdat je je doelen niet bereikt (ongeacht hoe veel je al tot stand hebt gebracht).

Dit punt staat bovenaan, omdat het de meest voorkomende reden is waarom volwassenen hulp zoeken. "Ik krijg het niet voor elkaar," is de meest gehoorde uitspraak. Een volwassene met ADHD kan objectief gezien al heel wat bereikt hebben, of doet zijn / haar leven al hulpeloze pogingen iets te bereiken. Hoe dan ook, in beide gevallen kampen de personen met het gevoel gevangen te zijn, niet in staat te zijn hun aangeboren capaciteiten ten volle te benutten.

Mijn antwoord voor de diagnose:

Ja, gevolg jaren depressief en afgekeurd en (later ten onrechte?!) weer goedgekeurd maar niet meer echt in staat tot werken op normaal niveau.  Daar komt het hier beschreven gevoel uitdrukkelijk bij, maar ook faalangst:  ik zal het toch wel weer niet goed doen.  Inderdaad kijk je wel naar wat wel goed is gegaan, maar eigenlijk durf je niet te kijken;  de mislukkingen overheersen en dat zijn er zoveel.  De vraag is eigenlijk een perfecte weergave van mijn ideeën over mijzelf…..

Toelichting voor jou Lezer:

Kinderen hebben dat onderprestatiegevoel evenzeer, alleen omdat zij nog zo weinig levenservaring hebben zijn zij niet in staat dit kenbaar te maken.  Immers zij snappen nog niet wat er aan de hand is, wat hun belemmeringen zijn.  Jij, Lezer, weet dat of voelt dat op grond van je vakkennis en ervaring wel aan.  Dus komen die beruchte zinnetjes:  Jan blijft achter, maar kan het best.  Jan, wat minder dromen dan kom je er wel.  Jan kan veel beter enz. in de rapportboekjes te staan.

Hier zou een alarmlampje moeten gaan branden!!  Lezer, als je dit schrijft zou je met een ADHD-er/stertje of ADD-er/stertje te maken kunnen hebben en dus extra attent moeten zijn.

Er zijn redenen voor dat onderpresteren.  Redenen die meer en meer in belangrijkheid toenemen.  Dat heeft weer alles te maken met onze prestatiemaatschappij.  “Wat??!!  Jij komt thuis met maar een 7 voor tekenen!!!! Dat kun je veel beter, dus volgende keer minstens een 8!!!  Begrepen!!!!!” Lezer, kun je je dit voorstellen als een kind met het rapport thuis komt?  Ik denk het wel.  En geachte lezer, nu wordt ik link zul je denken, werk je daar niet zelf aan mee?  Streef je in jou cultuur ook niet naar het hoogst haalbare?  Alle leerlingen alleen maar 10-en op hun rapporten?

Ik kan zeggen dat juist dat voor mijn lotgenootjes één van de grootste hobbels op school is.  Ook al interesseert het je geen zier: die 10 moet en zal er komen, terwijl jij al blij bent met dat 6-je, die net voldoende, waarvoor je jezelf nog moest inspannen ook.

Als je als kind dit soort dingen vaak genoeg krijgt toegevoegd ontwikkel je de angst het niet goed te doen.  Dat zal in de meeste gevallen ontaarden in faalangst.  En dan zijn de poppen aan het dansen:  dat gaat er eigenlijk nooit meer uit.  Nou ja, ik bedoel tijdens het werkzame en dus grootste deel van je leven.

Pas op latere leeftijd kom je tot de conclusie dat 6-en en 7-s ook een voldoende is.  Toen ik 55 jaar was heb ik, voor een kennis die het niet lukte, de horecadiploma’s Handelskennis Horeca en Vakkennis Cafébedrijf gehaald.  En zijn zaak een poosje gerund tot hij de horeca verliet.  Ik ging naar het examen toe met het idee, 4 keer een 6 is voldoende (het examen bestond uit 4 onderdelen).  En dat gaf een ongekende rust in mijn hoofd en haalde erg veel van de examenvrees weg.  Die rust betekende voor mij dat ik slaagde met een 8, een 7 en 2 x een zes.  Niet slecht voor iemand die veel cursussen volgde maar nooit examen deed omdat ik het niet durfde.

Einde 1, door naar 2

Naar inleiding of  naar onderwerp   2  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21

Naar mijn algemene AD(H)D-website:  AD(H)D blijft het hele leven

Laatste aanpassing 30-03-2015