Pagina 15
Terug naar beginpagina



Structuur is noodzaak, zelf kiezen een ramp.

In de NRC werd in een vervolgbijdrage van "Kinderen krijgen te snel Ritalin voorgeschreven")* een moeder aangehaald.  Hierna wat zij zei:

- - - - -  [begin citaat NRC] - - - - -

Maar de ouders hoor je niet klagen. Danielle Dil, moeder van Casper, is „heel blij” dat haar zoon Ritalin heeft kunnen slikken. Toen hij acht was, werd bij hem ADD geconstateerd. Hij was niet per se druk, maar had wel „een vol hoofd”. Op zijn montessorischool lukte het hem niet zich te concentreren. „Er waren daar te veel prikkels”, zegt Dil, „hij kwam nergens aan toe.” Ze nam Casper mee naar de psycholoog die al vrij snel ADD constateerde. Via de kinderpsychiater kreeg hij vervolgens Ritalin.

Het ging beter met Casper. Hij ging naar een andere school, met een wat meer klassikale aanpak, en hij nam ’s ochtends en ’s middags een pilletje, alleen op schooldagen. „Natuurlijk is het niet leuk als je kind medicijnen moet gebruiken. Je wil toch dat het allemaal normaal is. Maar bij Casper zagen we meteen dat het hielp.”

Om het effect van de pillen extra te testen besloot Dil haar zoon een week geen Ritalin te geven, om te zien of zijn juf het zou merken. „Binnen een uur had ze het al door”, zegt Dil.

Nu zit Casper op de middelbare school en heeft hij zijn pillen niet meer nodig. „Hij heeft ermee leren omgaan”, zegt Dil. „Hij kan nu vanuit zichzelf concentratie opwekken.


- - - - - [einde citaat NRC] - - - - -

Daarop reageerde ik ongeveer als volgt:
Tsja, dat weet ik.  Aan de lagere school, die ik bezocht, was een kleuterschool op Montessori-basis verbonden en de lagere school had twee richtingen:  Montessori en "gewoon" lager onderwijs.  Ik mocht NIET naar de Montessori-afdeling omdat ik het daar met zekerheid niet zou redden.  Men had – ondanks het feit dat AD(H)D als zodanig nog niet bekend was – wel door dat de vrijheid die het Montessori onderwijs kenmerkt een drama zou worden.  AD(H)D-kinderen hebben structuur nodig en dan is Montessori een potentieel drama, want daar is relatieve vrijheid juist het motto.

Casper heeft een beetje mazzel gehad, maar had NOOIT naar het Montessori onderwijs mogen gaan.  Nu heeft hij, in feite onnodig, toch wat tijd verloren en dat is jammer.

Daarom pleit ik er voor dat ouders en onderwijzenden, vanaf groep 1, AD(H)D-kinderen NOOIT naar het Montessori-onderwijs laten gaan omdat dit geen of tenminste onvoldoende structuur biedt.  En structuur ofwel duidelijk weten wat mag, moet en wordt verwacht op enig tijdstip is een noodzaak voor het AD(H)D-kind.  Zonder dat weten "wat mag, moet en wordt verwacht" wordt een AD(H)D-kind onzeker.  Het wordt als het ware gedwongen zelf keuzen te maken en die nog op te volgen ook.  Radeloosheid, frustratie - in veel gevallen resulterende in agressie - zal het resultaat zijn.  En dat ligt niet aan het kind maar aan de omgeving en die omgeving is zich dat niet eens bewust omdat het niet voor "normale" kinderen geldt.

Dus, laat je het AD(H)D-kind zelf keuzen maken, dan ben je onbewust uit op een ramp en veel frustratie voor het kind.

)* NRC eeft de vrije toegang tot dit artikel geblokkeerd;  het is nu allen voor abonnees beschikbaar.




Einde pagina 01

Terug naar Beginpagina of naar pagina:  1  2  3  4  4a  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15.

Of naar de uitleg over AD(H)D voor Docenten:  Inleiding.

Geplaatst/aangepast:  05-05-2015